تابستون
اینک چیزایی ک مینویسم از نظر دیگران خیلی چرت و بی معنیو لوسه اصلا برام مهم نیست چون همه نوشته های من حرفای دلمه و بر اساس شخصیت منه و اگر کسی با خوندنه اونا بهم بگه مسخرست ینی مستقیما ب خودم توهین کرده و برای همیشه جایگاهشو پیش من از دست داده و ی جوابیم ک همیشه بهش میدم اینه ک من ادمی نیستم ک کسیو مجبور کنم ب کاری میتونی متنامو نخونی و پیجمو وبلاگم و جاهای دیگه ک کرتبط ب منه رو دنبال نکنی برامم اصلا حرف دیگران اهمیت نداره چون اگر قرار بود ب میل دیگران زندگی کنم بجای یک انسان ی آفتاب پرست میشدم ک لحظه ب لحظه داره رنگ عوض میکنه ....
وقتی کتاب یک بعلاوه یک نوشته جوجو مویز روخوندم ب این فکر میکردم ک یکی از شخصیت های داستان ب اسم نیکی شباهت عجیبی ب من داره و وقتی قسمتهای مرتبط ب نیک رو میخوندم انگار دارم نوشته های یکی دیگه رو در مورد خودم میخوندم و این ک ی شخصیت تو ذهن این نویسنده ی سر شناس مثه شخصیت من بوده برام جالب و هیجان انگیز بود و اینکه نیک هم ب کمک اقای اد نیکلاس ی وبلاگ شخصی مثله مثل وبلاگ من درست کرد هیجان منو دو چندان میکرد این کتاب ی عالمه انرژی مثبت واسه من داشت....
برچسب:
نویسنده: هلیا شاکری